سیمین سهیل‌نیا، نوکیش مسیحی ایرانی-کانادایی، در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۴۰۴، علیرغم محکومیت به ۱۰ سال حبس، به‌دلیل بیماری مادرش به ایران بازگشت و در بدو ورود بازداشت شد.

او پیش‌تر درخواست داده بود که باقی‌مانده محکومیت خود را تحت نظارت در منزل و با پابند الکترونیکی سپری کند. منابع «ماده ۱۸» تأیید کرده‌اند که این درخواست درست پیش از جنگ اخیر پذیرفته شده بود، اما با آغاز جنگ، این حکم به‌طور رسمی ابلاغ نشد. او همچنان در زندان به سر می‌برد و هفته‌هاست هیچ تماسی با خانواده‌اش نداشته است.

دلیل بازگشت او به ایران، وضعیت وخیم خانوادگی‌اش عنوان شده است. پدرش پس از یک دوره بیماری در سال ۱۴۰۴ درگذشت و با مشخص شدن ابتلای مادرش به بیماری لاعلاج، او تصمیم گرفت با وجود خطرات، به ایران بازگردد.

پس از بازداشت، وی ابتدا به زندان قرچک منتقل شد؛ جایی که پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در جریان جنگ دوازده‌روزه، برخی زندانیان  به‌طور موقت به آنجا منتقل شده بودند. او در تاریخ ۱۹ مهر ۱۴۰۴ به همراه دیگر زندانیان به زندان اوین منتقل شد.

بر اساس گزارش منابع «ماده ۱۸»، در هفته‌های اخیر شمار زیادی از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی ماه  به زندان اوین منتقل شده‌اند؛ بسیاری از آنان دارای جراحات ناشی از بازداشت و بازجویی، از جمله زخم‌های گلوله عفونی و شکستگی استخوان هستند. درپی کشتار هزاران شهروند ایرانی از جمله کودکان،طبق گزارش ها دهها هزار نفر زندانی شدند. دستکم ۲۱ مسیحی در این کشتار جان باختند. 

گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که وضعیت زندان به‌شدت بحرانی است: «نگهبانان و کارکنان معمول زندان محل کار خود را ترک کرده‌اند و نیروهای ویژه ضدتروریسم (نوپو) کنترل زندان را در دست گرفته‌اند. بیشتر درها به دلیل ترس از شورش یا فرار زندانیان جوش داده شده‌اند. ملاقات‌های خانوادگی لغو شده و انتقال به بیمارستان انجام نمی‌شود. تنها یک وعده غذای کم‌کیفیت در روز به زندانیان داده می‌شود و آن‌ها از مراقبت‌های پزشکی ضروری محروم هستند.»

مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، نیز در نشست شورای حقوق بشر در ژنو اعلام کرد که بسیاری از «زندانیان همچنان پشت میله‌های زندان هستند»؛ افرادی که به گفته او «تنها به دلیل استفاده از حقوق بنیادین خود بازداشت شده‌اند». سازمان عفو بین‌الملل نیز نسبت به وضعیت زندانیان در دوران جنگ ابراز نگرانی شدید کرده است.

سازمان عفو بین الملل نیز ابراز نگرانی شدید در مورد وضعیت زندانیان در شرایط جنگی کرده است. ۴۸ شهروند مسیحی به دلیل باور و فعالیت صلح آمیز دینی در ایران محبوس هستند.

سیمین سهیل‌نیا در دو مرحله اعاده دادرسی موفق شد حکم خود را کاهش دهد؛ به‌طوری‌که محکومیت او ابتدا به ۶ سال و سپس به ۳ سال و ۶ ماه حبس تقلیل یافت. با این حال، علی‌رغم پذیرش درخواست اجرای باقی‌مانده حکم در منزل، وی همچنان در زندان نگهداری می‌شود.

بازداشت و محاکمه

این شهروند مسیحی  در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۷ توسط شاخه اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازداشت شد؛ تنها چهار روز پس از بازداشت دو نوکیش مسیحی دیگر، که عبارتند از یاسر اکبری و مهدی رخ‌پرور.

او پس از یک هفته بازجویی در سلول انفرادی، با سپردن وثیقه‌ای به مبلغ ۲ میلیارد ریال از زندان اوین آزاد شد.در تاریخ ۲۶ خرداد ۱۳۹۹ ، او به همراه سه نوکیش مسیحی دیگر در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه محاکمه شد.

در ۲۷ مهر ۱۳۹۹، قاضی مقیسه آنان را در مجموع به ۳۵ سال حبس محکوم کرد. سیمین بر اساس ماده ۴۹۸ قانون مجازات اسلامی، به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره گروه غیرقانونی کلیسای خانگی» به ۱۰ سال زندان محکوم شد.

این حکم در تاریخ ۲۱ دی ۱۳۹۹ توسط شعبه ۲۶ دادگاه تجدیدنظر تهران تأیید شد.

مدتی بعد، در حالی که در انتظار احضار برای اجرای حکم بود، متوجه شد که ممنوع‌الخروج نیست. او به ترکیه سفر کرد، در آنجا ویزای کانادای خود را دریافت کرد و به همراه پسرش به کانادا رفت.