طبق گزارش‌های رسیده به سازمان «ماده ۱۸»، امیرعلی مینایی،  نوکیش مسیحی، روز چهارشنبه ۹ اردیبهشت از زندان اوین آزاد شد. وی از اردیبهشت ۱۴۰۳ در زندان اوین به سر می‌برد و به اتهام فعالیت تبلیغی از طریق راه‌اندازی کلیسای خانگی به سه سال و هفت ماه حبس محکوم شده بود.

حکم زندان آقای مینایی در اسفند ۱۴۰۲ توسط قاضی ایمان افشاری – از قضات بدنام و شناخته‌شده دادگاه انقلاب – صادر شد. وی همچنین او را به پنج سال محرومیت از حقوق اجتماعی پس از پایان دوران حبس محکوم کرد. در پی تسلیم به رأی، محکومیت آقای مینایی به ۲ سال و ۵ ماه و ۲۸ روز کاهش یافت.

این نوکیش مسیحی نخستین‌بار در آذر ۱۴۰۱ بازداشت شد و بیش از دو ماه در بند ۲۰۹ زندان اوین – زیر نظر وزارت اطلاعات – نگهداری شد. پس از چند دور بازجویی شدید، با قرار وثیقه‌ای معادل حدود ۱۰ هزار دلار به طور موقت آزاد شد.

بیماری قلبی این نوکیش مسیحی در فاصله بین آزادی موقت و صدور حکم، تشخیص داده شد؛ که به گفته منابع مطلع، ناشی از فشارهای روانی شدید، تهدید به زندان مجدد و شرایط بازداشت اولیه بود.

با این‌حال، تمام درخواست‌های درمان تخصصی او در دوران حبس رد شدند و در پی آخرین تلاش‌ برای پیگیری پزشکی، یکی از مأموران زندان او را مورد ضرب‌وشتم قرار داد که به وخامت بیشتر وضعیت جسمی‌اش انجامید. در اعتراض به محرومیت از تماس تلفنی و عدم دریافت خدمات درمانی این نوکیش مسیحی در فرودین‌ماه ۱۴۰۴ دست به اعتصاب غذا زد، و سرانجام پس از دو روز اعتصاب، اجازه درمان و تماس تلفنی محدود دریافت کرد. 

او در دی‌ماه ۱۴۰۴ برای آزادی مشروط درخواست داد، اما این درخواست توسط مأموران وزارت اطلاعات به دلیل امتناع از همکاری با آن‌ها رد شد.

آزادی آقای مینایی بر مبنای مشمولیت وی برای «عفو معیاری» بوده است. عفو معیاری نوعی بخشودگی کلی است که در مناسبت‌های ملی یا مذهبی به محکومان واجد شرایط تعلق می‌گیرد.

دستکم ۴۷ مسیحی دیگر به دلیل باور و فعالیت صلح آمیز دینی همچنان در زندان‌های ایران محبوس هستند.