بیش از ۲۰ زن زندانی سیاسی و عقیدتی در بند زنان زندان اوین، از جمله غزل مرزبان، شهروند مسیحی، در پی اعتراض به شرایط داخل بند و نحوه رفتار مأموران و مسئولان زندان، برای دوره‌هایی بین سه تا ۹ هفته از ملاقات با خانواده‌های خود محروم شده‌اند.

سایت هرانا روز ۶ مهر ۱۴۰۵ گزارش داد که گلرخ ایرایی و سکینه پروانه هر یک به مدت ۹ هفته، غزل مرزبان به مدت هفت هفته و نسیم سیمیاری به مدت شش هفته از ملاقات با خانواده‌های خود محروم شده‌اند.

بر اساس این گزارش، شیوا اسماعیلی، مرضیه فارسی، وریشه مرادی، زهرا صفایی، الهه فولادی، سکینه پروانه، گلرخ ایرایی، شکیلا منفرد، لیندزی فورمن، ارغوان فلاحی و غزل مرزبان نیز طی شش ماه نخست سال بارها با محرومیت از تماس تلفنی یا ملاقات با خانواده مواجه شده‌اند.

غزل مرزبان با اتهاماتی از جمله «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» زندانی شده است.

این نوکیش مسیحی اخیراً نیز در نامه‌ای از تجربه تجاوز جنسی در یکی از بازداشتگاه‌های وزارت اطلاعات در اردیبهشت ۱۴۰۲ سخن گفته است. بنا بر روایت او، پس از این واقعه با تهدید و فشار برای سکوت مواجه شده و تلاش‌هایش برای ثبت شکایت نیز به نتیجه نرسیده است.

هرانا همچنین گزارش داده است که شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، زهرا صفایی، پخشان عزیزی، مرضیه سارینا آقالر، فاطمه پرنیان هاشم‌پور، اکرم غزل یوسفی، زهرا شهیدی، زهرا کرمی، خدیجه شادی شادمان، فاطمه عباسی، فاطمه پناه رضایی، بیتا علی‌همتی، سمیرا کوچکی، مینا کوچکی، کیمیا داودی، تارا داودی، رضوانه احمدخان‌بیگی و مطهره گونه‌ای نیز هر یک به مدت سه هفته از ملاقات با خانواده‌های خود محروم شده‌اند.

بر اساس اطلاعاتی که هرانا دریافت کرده است، این محدودیت‌ها عمدتاً در واکنش به اعتراض زندانیان به شرایط بند و نحوه رفتار مأموران و مسئولان زندان اعمال شده‌اند.

برگزاری مراسم در مناسبت‌های سیاسی، اعتراض به بدرفتاری مأموران هنگام اعزام به ملاقات یا مراکز درمانی و قضایی، کاهش زمان ملاقات به کمتر از نیم ساعت، نصب دوربین در فضای سرویس‌های بهداشتی، ورود مأموران حفاظت و اطلاعات به داخل بند و تذکر درباره پوشش در فضای داخلی بند یا هنگام خروج از آن، از جمله مواردی عنوان شده‌اند که به اعمال این محرومیت‌ها منجر شده‌اند.

در برخی موارد نیز محرومیت از ملاقات پس از اعتراض جمعی زندانیان به رفتار مأموران یا حمایت آنان از هم‌بندیان خود اعمال شده است.

هرانا همچنین گزارش داده است که شماری از زنان زندانی طی ماه‌های اخیر بارها از حقوق ارتباطی خود، از جمله تماس تلفنی و ملاقات با خانواده، محروم شده‌اند و این محدودیت‌ها در برخی موارد برای دوره‌های طولانی و به‌صورت متوالی ادامه داشته‌اند.

غزال مرزبان نیز پس از حدود چهار ماه محرومیت از ملاقات، بار دیگر از این حق محروم شده است. به گزارش هرانا، او همچنین به دستور مقام قضایی و حفاظت زندان از دریافت کتاب و برخی لوازم شخصی خود محروم شده و درباره علت و مدت این محدودیت‌ها نیز توضیحی به او ارائه نشده است.

اعتصاب غذا در اعتراض به محرومیت از کتاب مقدس

براساس گزارش سازمان ماده ۱۸، غزل مرزبان، زندانی عقیدتی که در حال تحمل نزدیک به ۱۰ سال حبس در زندان اوین است، اخیراً در اعتراض به ممانعت مسئولان زندان از دسترسی او به کتاب مقدس، دست به اعتصاب غذای خشک زد.

اعتصاب غذای خشک به معنای خودداری کامل از مصرف آب، غذا و هرگونه مایعات دیگر است.

به گزارش ماده ۱۸، مسئولان زندان در پاسخ به درخواست مرزبان برای دسترسی به کتاب مقدس به او گفته‌اند که حق داشتن کتاب مقدس در زندان تنها به کسانی تعلق دارد که مسیحی‌زاده هستند و نوکیشان مسیحی حق دسترسی به آن را ندارند.

این منبع افزود: «این در حالی است که حتی درخواست یک زندانی با ملیت انگلیسی هم از طرف مسئولان رد شد.»

بر اساس آیین‌نامه زندان‌ها، داشتن کتاب مقدس برای یک زندانی مسیحی مجاز است.

به گفته منبع ماده ۱۸، مرزبان پس از آن دست به اعتصاب غذا زد که درخواست‌های کتبی او طی دو ماه برای در اختیار داشتن کتاب مقدس و جزوه دعاهای کاتولیکی بی‌پاسخ ماند. این منبع همچنین گزارش داده است که بازپرس حسینی او را تهدید کرده که می‌تواند پرونده‌ای با اتهام «ارتداد» علیه او به جریان بیندازد.

بر اساس گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران، قانون مجازات اسلامی درباره «جرم ارتداد» سکوت کرده و هیچ قانون صریحی وجود ندارد که چگونگی اثبات این اتهام را مشخص کند. با این حال، ماده ۱۶۰ قانون مجازات اسلامی به‌طور کلی ادله اثبات جرم را برمی‌شمارد.

خانم مرزبان به اعتصاب غذای خود پایان داده است.